Forum www.forum.drachenfels.pl
Forum Zamku Drachenfels
 
 FAQFAQ   SzukajSzukaj   UżytkownicyUżytkownicy   GrupyGrupy   RejestracjaRejestracja   ProfilProfil   Zaloguj się, by sprawdzić wiadomościZaloguj się, by sprawdzić wiadomości   ZalogujZaloguj 
[Strona Główna Zamku]    [Komnata Konstanta]
Wieści
Idź do strony Poprzedni  1, 2, 3
 
To forum jest zablokowane, nie możesz pisać dodawać ani zmieniać na nim czegokolwiek   Ten temat jest zablokowany bez możliwości zmiany postów lub pisania odpowiedzi    Forum www.forum.drachenfels.pl Strona Główna -> Vae Victis
Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat  
Autor Wiadomość
Ethereal
Landgraf
Landgraf


Dołączył: 22 Lip 2005
Posty: 2989
Skąd: Elbląg

PostWysłany: Czw Wrz 04, 2008 23:00    Temat postu: Odpowiedz z cytatem

[color=white:9f65cba5b4]4-11 Vorgeheim, 2546 Weltreich Kalender[/color:9f65cba5b4]

[color=orange:9f65cba5b4]I Wieści z Nipponu

Po ucieczce spod Kanegasaki, Oda Nobunaga skoncentrował się na odparciu ataku Azai-Asakura na jego ziemię oraz na odbudowaniu i umocnieniu potęgi klanu Oda. Jako termin nowych wypraw na siły Ikko-Ikki i Azai-Asakura wyznaczył Wiosnę roku 2547 Kalendarza Imperium.

W międzyczasie, w Nipponie trwają potyczki między klanami Oda-Tokugawa, Azai-Asakura, Ikko-Ikki/Mori, Uesugi, Takeda i Hojo-Fuma. Nie są to jednak żadne konkretne ani liczące się walki.

Hideyoshi wykorzystał rozprzężenie w obronie klanu Asakura i rozbił go w dwóch bitwach oraz spustoszył zamek Ichijodani. Daimyo Asakura Yoshiaki z pokaźną częścią armii zbiegł z pogromu i dotarł pod Anegawa, gdzie razem z Azai przygotowuje się na letnią kampanię przeciwko Oda.

Takeda i Uesugi po raz kolejny bez efektu starli się na polach Kawanakajima. W tym czasie zaś Hojo i Fuma otwarcie przyznali się do konszachtów z Chaosem i zawarli układ z nowym Wszechwybrańcem, Kangiem. Na wysepkę Ike sprowadzili pięć tysięcy Hungów, zaś do Yamato siły demonicznego Króla Żmij - Orochi. Siły Hashiba, Oda i Maeda pod osłoną tajfunu zniszczyły wrogów w obu miejscach i zatopiły ich flotę. Orochi zginął z ręki Nobunagi.

Tymczasem, wysunięta na południe wysepka Okinawa stała się bazą dla potężnej floty i armii Chaosu od Kanga, liczącej aż sto dwadzieścia tysięcy wojowników. Przygotowuje się ona do inwazji na Nippon...

II Wieści z Imperium

Podczas wiecu dyplomatycznego w Marienburgu spotkali się przedstawiciele Ligi Odnowy Imperium, Konkordatu Magii i Księstwa Stir.

Obie strony doszły do pełnego porozumienia. Niestety, Hammerites wycofali poparcie z Ligi oraz wszystkie swoje zakusy cofnęli i skupili w Wissenlandzie, szykując się wraz z tileańskimi najemnikami i siłami Lorda Mortimera do wojny - gdyż Księstwo Stir i Konkordat Magii opowiedziały się po stronie Mechanistów w wewnętrznej wojnie zakonów, która lada moment przemieni się w wojnę domową.

W tym czasie na Morzu Szponów odbywa się bitwa między flotami Westlandu-Albionu-Kislevu i Chaosu-Druchii Slaanesha. Walki są zażarte, aczkolwiek ludzie zyskują coraz większą przewagę...

Siły Marchii Krieg rozbiły resztki armii nieumarłych w Lesie Laurelorn, w zemście za śmierć Leśnych Elfów i ich wodza Delvona. Niestety, Daes Rakan i Valtharys zbiegli.

Pod Gromheim i rzeką Stir w pojedynku magicznym zginął Volker von Schaffer z ręki Valtharysa. Nowym Najwyższym Patriarchą Konkordatu Magii został Reiner Starke, który na razie podtrzymuje wszystkie traktaty zawarte przez tymczasowego poprzednika. Nowym Patriarchą Kolegium Ognia został Josef Rott (zwany wcześniej Josephem z Middenheim, przed zmianą imienia i nadaniem nazwiska). Vendom Tarsatir i Anon Gal oraz resztki ich magów Niebios oraz Światła zostali tymczasowo usunięci ze spisów Konkordatu Magii edyktem Starke. Zapowiedział on, iż kiedy Imperium zostanie odnowione, Liga rozwiązana, a Magowie wrócą pod kontrolę i osąd Najwyższego Patriarchy, bardzo możliwe że wrócą na łono Konkordatu.

III Wieści z Cathayu

W Cathayu wymarła ostatnia Cesarska dynastia. Od razu wybuchła krwawa wojna domowa między wszelakimi lordami.

W końcu wyłoniły się z nich trzy najpotężniejsze z ambicjami zjednoczenia kraju i stworzenia nowej dynastii. To rody Wei, Wu i Shu.

Kiedy nadeszło zagrożenie ze strony okrutnego tyrana Dong Zhuo oraz barbarzyńskiego króla Meng Huo, wszystkie armie zjednoczyły się tymczasowo i wsparły jednego z dawnych Cesarskich regentów, Yuan Shao. W dwóch bitwach obaj wrodzy lordowie zginęli, ich armie zostały rozbite a na horyzoncie pojawił się nowy wróg. Sekta Vimtao, znana jako "Droga Pokoju", ze zbrojnym ramieniem znanym jako "Żółte Turbany" (lub "Żółte Opaski, Szarfy, Przepaski itp.") pod wodzą charyzmatycznych kapłanów Vimta, Zhang Jiao i Zuo Ci.

W kolejnej krwawej i wielkiej bitwie, religijne ugrupowanie zostało zniszczone a przywódcy zabici. Jednak w szeregach sojuszu doszło do kłótni. Yuan Shao został z największą armią lecz okupuje jedynie Wielki Bastion oraz stolicę, Weijin. Pozostałe ziemie zostały podzielone na Królestwa Shu, Wei i Wu oraz na niezależną ziemię Han Kuo. Wojna domowa rozgorzała znów, a Yuan Shao ma ambicje zjednoczyć kraj pod swoim przywództwem i to głównie on jest inicjatorem walk z i pomiędzy Królestwami.[/color:9f65cba5b4]
Powrót do góry
Zobacz profil autora Wyślij prywatną wiadomość Wyślij email
Ethereal
Landgraf
Landgraf


Dołączył: 22 Lip 2005
Posty: 2989
Skąd: Elbląg

PostWysłany: Nie Wrz 14, 2008 00:21    Temat postu: Odpowiedz z cytatem

[color=white:0ccf778761]11-koniec Vorgeheim, 2546 Weltreich Kalender[/color:0ccf778761]

[color=orange:0ccf778761]I Wieści z Imperium

Wojna domowa stała się faktem w Imperium. Naprzeciw siebie stanęły dwa bloki dążące do zaprowadzenia rządów w tej ziemi przed nadejściem Wiecznej Zimy. Pierwszym było Księstwo Wissenlandu i Zakon Młota (zwany czasem Hammerite), drugim była koalicja Księstw Reik i Stir oraz Konkordatu Magii, Zakonu Mechanistów i Ligi Odnowy Imperium.

Trzy główne bitwy odbyły się w okolicach Stirlandu i Wissenlandu. Pierwszą był szturm frakcji Lorda Mortimera na Gromheim i zamek Gromnik, odparty wielką ceną w ludziach, budynkach i sprzęcie przez Adriana von Zir. Drugą bitwą było zwycięstwo Hammerites w siedzibie Mechanistów, Kuźni Dusz. Mechaniści zostali prawie całkiem rozbici, a ich wódz Karras został krytycznie ranny, oszpecony i zaginął. Mimo zwycięstwa pod Kuźnią Dusz i zniszczeniem tego miejsca, wojska napastników zmuszone były się wycofać do Nuln po klęsce w Gromheim/Gromnik.

Po dotarciu sił koalicji pod Nuln, rozegrała się wielka, czterodniowa bitwa.

Po blokadzie, rozbiciu wycieczek oraz zdobyciu punktów poza murami, rozpoczął się właściwy szturm. Wojska Księstwa Stir, Księstwa Reik, Konkordatu Magii i Ligi Odnowy Imperium uderzyły na miasto trzymane przez siły Księstwa Wissenland i Zakonu Młota Hammerites.

Przez blisko dwa dni walk wreszcie przełamano mury, baszty i bramy, wkraczając do miasta. Kolejny dzień spędzono na zajmowaniu coraz większych połaci Neuestadt i Altestadt, później zdobywano Faulestadt, doki i wyspy z mostami.

Czwartego dnia nastąpiło starcie gigantów. Wodzowie poszczególnych frakcji starli się w walce na śmierć i życie. W obronie Magów z Konkordatu zginął "syn marnotrawny" z ręki demona Asmodai - sam Valtharys, dawniej Gromph Baenre. Przedtem zabił on Eleazara, zdrajcę z Kolegium Złota i nadwornego maga Lorda Mortimera oraz Wielkiego Hammerite, Fedorova. Sam Mortimer został ranny, zdemaskowany (okazało się że od dawien dawna był Wampirem) oraz zmuszony do ucieczki z Nuln za pomocą magicznych metod.

Z drugiej strony barykady poległ największy łowca nagród Starego Świata, Michaił Entropov z ręki swojego nemezis, demona Asmodaia. Ów Asmodai i jego sojusznik Goro Kasahara wplątali się w bitwę w imię Chaosu, walcząc z oboma frakcjami i wycofując się po zadaniu wyżej wymienionych strat. W bitwie również zginął ostatni generał dawnej Rzeszy Germańskiej, Erik von Remer. Zginął z rąk wrogich żołnierzy, próbując powstrzymać ich pochód na tzw. Wysoką Bramę - co mu się udało za cenę życia.

Po upadku Nuln i zniknięciu Mortimera oraz śmierci Fedorova, zakon Hammerites rozpadł się i został wyparty z Imperium. Wissenland wkrótce albo się poddał, albo został podbity - tak samo jego armie. Tilea próbowała atakować Imperium i odzyskać swe obiecane w lenno ziemie, jednakże ich armia została przechwycona i rozbita w dwóch bitwach - lądowej i morskiej przez siły Cesarstwa Południa.

Zjednoczenie Imperium stało się faktem, a Tilea wycofała swe roszczenia co do Wissenlandu i podpisała traktaty pokojowe z Imperium i Cesarstwem.

II Wieści z Nipponu

Siły Chaosu przygotowujące się do inwazji na Nippon, zostały zdziesiątkowane przez potężny tajfun nazwany "Kamikaze" ("boski wiatr"). Resztki wojsk inwazyjnych zostały rozbite przez rosnącą w potęgę flotę Oda, zaś Okinawa została odbita.

Uesugi oraz Takeda zbierają siły na piątą, ostatnią bitwę w rejonie Kawanakajima. Kto zwycięży, ten zdobędzie władzę nad ziemiami Kai i Echigo. Kto przegra, tego klan zostanie zniszczony. Jeśli dojdzie do remisu, zostanie zawarty pokój i być może przyszła współpraca.

W dwóch oblężeniach, klan Maeda pod wodzą Maeda Keiji i Maeda Toshie nie mógł zdobyć potężnego monastyru mnichów Ikko-Ikki, Nagashima. Toshie został wtedy ranny i utracił swoje dwie magiczne włócznie, które zostały zniszczone. Nobunaga odsunął Maeda od wojen i wysłał ich do ziemi Kaga, by zbudowali tam oparcie ziem Oda w finansach, żywności i ludności, zaś sam zaczyna planować trzecie oblężenie Nagashima, jednocześnie przygotowując się do walk pod Anegawa i Zatoką Osaka.

Po nieudanej próbie zawarcia sojuszu między Ninja Murai a klanem Uesugi, dowódca Ninja Murai, Sensei Sadaharu dostał się do niewoli swych rywali, Ninja Fuma z ziem Kanto.

Na koniec, warto również wspomnieć że Nobunaga wykorzystał przewagę swej floty by okrążyć Nippon i zaatakować północną, jałową wyspę Hokkaido. Lokalny klan i jego Daimyo, wspierany przez siły tubylców Ainu, starli się z siłami klanów Shibata i Hashiba pod wodzą Hideyoshiego i Katsuie. Kiedy obie strony osłabiły się nawzajem, do akcji wkroczyła znienacka flota i armia klanu Date. Daimyo Masamune zmiażdżył wojska Oda i Hokkaido, zdobywając wyspę dla siebie. Katsuie został ranny i stracił swą włócznię, pozyskując za to dwa magiczne topory. Hideyoshi cudem uniknął ran. Obaj dowódcy wrócili z resztkami swych sił do ziem Oda i przygotowują się razem ze swym Daimyo do nowych bitew...[/color:0ccf778761]
Powrót do góry
Zobacz profil autora Wyślij prywatną wiadomość Wyślij email
Ethereal
Landgraf
Landgraf


Dołączył: 22 Lip 2005
Posty: 2989
Skąd: Elbląg

PostWysłany: Czw Wrz 18, 2008 00:19    Temat postu: Odpowiedz z cytatem

[color=white:00c7a5e429]1 Nachgeheim 2546 Arrow 17 Nachexen 2547 Weltreich Kalender[/color:00c7a5e429]

[color=orange:00c7a5e429]I Wieczna Zima

Oto pierwszego, i tak już mroźnego miesiąca roku 2547 KI nadeszła katastrofa którą sprowadził na Stary Świat Chaos Lord Nartores.

Konsekwencje zburzonej Świątynii Białego Wilka i zgaszonego Ognia Ulryka okazały się bardzo poważne. Jednakże od czasu zjednoczenia Imperium w ostatnim miesiącu lata roku 2546, przywódcy tego państwa przygotowywali się na Exodus.

Mimo zjednoczenia, postanowili obrać inne kierunki. Jedni pod wodzą odmienionego, potężnego Adriana von Zira udali się do kolonii Imperialnej na ziemi Arabskiej - Sundenburgu. Po scysji z miejscowymi rządami, von Zir przejął władzę nad Sundenburgiem i rozlokował tam ludność ze swego Księstwa Stiru. Ogłosił się Królem, a swą ziemię nazwał "Królestwem Niebieskim". Od samego początku wspiera on Sułtanat Arabii w odpieraniu najazdów paskudnych Malalitów z Krain Południa.

Druga grupa, ludność z Księstwa Reik, udała się do Nowego Świata. Po wstępnych potyczkach, asymilowali oni pozostałości dawnych kolonii oraz tubylczych ludzi, tworząc nowe państwo na wygnaniu - "Nowe Księstwo" pod wodzą Duc de Neu, Arthura von Krieger.

Trzecia grupa, składająca się głównie z ludności z Konkordatu Magii i Ligi Odnowy Imperium udała się na Złe Ziemie. Uzyskując poparcie w zamian za wasalizację, nowy naród uwikłał się w walki ze słabnącą Arabią oraz bandami zielonoskórych i w krótkim czasie zdobył Złe Ziemie dla siebie, tworząc nowe państwo - "Emirat Słońca" pod władzą Emira, Anona Gala.

Inni bohaterowie Imperium udali się za wskazówkami spisanymi przez Palatyna Maleka do Nipponu w poszukiwaniu dalszej walki z Chaosem oraz ostatniego dziedzica tronu Imperium.

II Wieści z Nipponu

Mniej więcej w połowie miesiąca Nachgeheim, po raz piąty w rejonie Kawanakajima starły się ze sobą klany Uesugi i Takeda. Po raz kolejny bitwa pozostała nierozstrzygnięta, więc Daimyo Kenshin i Shingen podpisali rozejm oraz traktat pokojowy, wycofując się do Echigo i Kai. Przygotowywali się do wojny z Hojo.

Obie armie uderzyły w mniej więcej tym samym momencie, potajemnie wspierani przez walkę wywiadów Iga-Murai z Fuma. Wiele zamków i miast upadło pod siłami Takeda, jednakże Shingen nie zdobył potężnej stolicy, twierdzy Odawara. Nawet Kenshin, mimo swych mistrzowskich zwycięstw na polach i w lasach nie potrafił zdobyć tej fortecy. Obie armie w końcu zostały zmuszone do wycofania się w swoje ziemie.

Takeda uwikłali się w zajadłe walki z Tokugawa, zdobywając kilka zamków granicznych. W tym czasie oba te klany zawarły rozejm z Hojo i skupiły się na walce ze sobą.

Walka wywiadów Iga-Murai i Fuma zakończyła się udanym odbiciem Murai Sadaharu z rąk Fuma Kotaro w Odawara. Walki wygasły tymczasowo, a Murai Sadaharu wrócił dzięki działaniom Hattori Hanzo do Kyoto, z powrotem do Daimyo Oda Nobunagi. Obecnie uczestniczy w przygotowaniach do bitwy z Azai-Asakura w Anegawa i Ikko-Ikki w Zatoce Osaka.

W tym czasie, na wyspie Kyushu, siły klanu Tachibana zostały ostatecznie rozbite przez wojska Shimazu. Jedyny żywy członek klanu, Daimyo Tachibana Ginchiyo zaginęła w dżunglach wyspy, mimo starań Shimazu co do jej śmierci.[/color:00c7a5e429]
Powrót do góry
Zobacz profil autora Wyślij prywatną wiadomość Wyślij email
Ethereal
Landgraf
Landgraf


Dołączył: 22 Lip 2005
Posty: 2989
Skąd: Elbląg

PostWysłany: Czw Wrz 25, 2008 18:33    Temat postu: Odpowiedz z cytatem

[color=white:3235df42b6]18-27 Nachexen, 2547 Weltreich Kalender[/color:3235df42b6]

[color=orange:3235df42b6]I Działania Oda

Siły Oda dokonały kolejnych spektakularnych zwycięstw. Po nieudanym zamachu na Daimyo Oda Nobunaga w Kyoto, Ninja Murai dokonali odkrycia pełnego spisku. Zdrajcy zostali zatrzymani na ulicach stolicy i zabici.

Spisek poszerzył się na granice prowincji Yamashiro. Pod Złotym i Srebrnym Pałacem zebrały się siły "koalicji anty-Oda". Stworzona przez dotychczasowego Cesarza i Shoguna Ashikaga, składała się z wojsk Cesarskich, Shogunatu/klanu Ashikaga, klanu Miyoshi, resztek kilku sekt Ikki oraz innych pomniejszych klanów. Do walki z nimi Nobunaga wysłał pokaźne siły pod wodzą wielkiego wojownika, Maeda Keiji. Ten rozbił spiskowców. Cesarz i Shogun zostali zmuszeni do popełnienia seppuku, a nowi byli całkowitymi, niepełnoletnimi marionetkami Nobunagi. Jednakże Keiji długo nie posłużył dalej Oda, gdyż jego siły wpadły w zasadzkę jednej z sekt Ikki i zostały wybite. On sam został pokonany w walce z oficerem i zniknął z ziem Kansai, stając się Roninem i przysięgając że z Ikko-Ikki walczyć już nie będzie. Podobno udał się do Kanto lub Oshu.

W tym czasie, Nobunaga zyskawszy pełnię władzy nad Kansai, starł się po raz kolejny z siłami Azai-Asakura podczas gdy zaatakowali oni znienacka górski zamek jego sojuszników z Mori - Usayama. Tamże, siły Azai-Asakura i ich sojuszników, rebeliantów z Kansai, rozbili armię Mori i doprowadzili do śmierci dwóch ważnych person - Daimyo Mori oraz ochroniarza Nobunagi, Mori Ranmaru.

Nobunaga przybył na miejsce ze swymi armiami i zmusił Azai-Asakura do odwrotu, odbijając górę Usa. Zlikwidował także rebeliantów.

Następnie, razem z siłami Tokugawa i Saiga-Ikki, starł się z Azai-Asakura pod Anegawa. Mimo dużych trudności, bitwa okazała się zwycięstwem dla atakujących, a klan Asakura został ostatecznie rozbity. Zginął Daimyo Asakura Yoshiaki.

Następnie, Oda uderzył w dwa miejsca - Zatokę Osaka, gdzie Mori i Saiga-Ikki zerwali z nim sojusz, oraz na górską twierdzę-stolicę klanu Azai, Odani. W obu miejscach odniósł spektakularne zwycięstwa. Siły Ikko-Ikki, Honganji i Mori poniosły poważne klęski, ta ostatnia grupa straciła swą silną flotę morską. Klany Azai i wspierający ich Ishikawa zostały zniszczone, a Daimyo Azai Nagamasa i Ishikawa Goemon zginęli.

Nobunaga postanowił po zdobyciu północnych ziem Kansai, zaatakować i opanować wreszcie południe - prowincję Kii, centrum aktywności Ikko-Ikki. Szybko zepchnął przeciwników do ich ostatnich twierdz - Wioski Saika, Góry Hiei, Ishiyama Hongan-Ji oraz Ise Nagashima.

II Wojna Takeda-Tokugawa

Po zdobyciu takich zamków jak Futamata, Hanazawa i Takatenjin, siły Takeda wciągnęły armię Oda-Tokugawa w zasadzkę pod wciąż ośnieżonymi polami i skałami Mikata-Ga-Hara. Tam, zadali im wielką klęskę. Resztki sił Tokugawa ledwo zbiegły do zamku Hamamatsu, a korpus posiłkowy Oda wycofał się do ziem Owari. Zginęło wielu oficerów i dublerów Tokugawa, jak np. Natsume Yoshinobu który ocalił życia Tokugawa Ieyasu i Hattori Hanzo przed zasadzką z rąk Takeda.

Obecnie siły Takeda oblegają dwa pozostałe zamki na drodze do ziem Oda, mijając Hamamatsu - Noda i Yoshida.

III Uesugi i Date

Starcia na granicy między tymi dwoma klanami zostały przypieczętowane dwoma znacznymi potyczkami. W pierwszej, siły Uesugi rozbiły graniczne wojska garnizonowe Date. W odpowiedzi zaś, ekspedycja karna pod wodzą Katakura Shigenaga, Vendoma Tarsatir i Date Hidemune starły się z owymi wojskami Uesugi pod wodzą Naoe Kanetsugu. Shigenaga zginął w boju, Uesugi zostali pokonani a Kanetsugu dostał się do niewoli.

W Sendai, stolicy ziemi Matsu i klanu Date wydarzył się początek tak zwanej "Wojny Handlowej". Królewscy Kupcy Estalijscy zaatakowali port miejski i kompleks Gildii Kupców Westlandzkich. Wynikła dwuczęściowa bitwa, w której Date Masamune ostatecznie pozbył się Estalijczyków, Westlandczyków i skorumpowanej straży miejskiej ze swych ziem. Za pomocą agentów i dyplomacji wszczął konflikty z Estalią i Westlandem w innych partiach Nipponu (głównie na ziemiach Shimazu i Oda). Celem jego jest wygnanie przekupnych gaijin z kraju oraz położenie łapy na lukratywnym handlu Nanban.

Pod Sendai zaczął również zbierać wojska do kampanii przeciwko Uesugi i Hojo. Jego pierwszy cel to górska forteca Uesugi Kenshina, Kasugayama.

IV Plotki z Cathayu

Królestwo Wu podjęło pierwsze kroki w sprawie podboju i zjednoczenia tego kraju. Pierwszym ruchem był atak na region znany jako Manchuria. Tam, siły Wu pokonały lokalnych tubylców oraz innych napastników z Królestwa Han Kuo.

Upojony tym zwycięstwem, Król Wu Sun Jian, nakazał zebrać flotę królestwa i podobno... wysłać siły inwazyjne na pogrążony w wojnie domowej Nippon. Jeśli tu faktycznie płyną... z kim zawrą sojusz (jeśli z kimkolwiek)? Kogo będą bić (jeśli nie wszystkich)? Jak silne są te siły i gdzie wylądują? Atmosfera napięcia w Nipponie sięga paniki...[/color:3235df42b6]
Powrót do góry
Zobacz profil autora Wyślij prywatną wiadomość Wyślij email
Ethereal
Landgraf
Landgraf


Dołączył: 22 Lip 2005
Posty: 2989
Skąd: Elbląg

PostWysłany: Czw Paź 23, 2008 00:08    Temat postu: Odpowiedz z cytatem

[color=white:9f5dfef96e]27 Nachexen 2547 Arrow 2 Nachexen 2552 Weltreich Kalender[/color:9f5dfef96e]

[color=orange:9f5dfef96e]I Wojna Handlowa

Konflikt, w dużej mierze rozpoczęty przez Date Masamune, przez te pięć lat rozwinął się i został dalej poprowadzony przez klan Date - chcący uzyskać handel Nanban na własność.

Date odbyli wyprawę na ziemie Oda, gdzie objęli patronat nad resztkami dawnych wrogów Daimyo Nobunagi i próbowali zgładzić tamtejsze, wojujące ze sobą i z Oda Gildie kupieckie gaijin (Gildię Westlandzką oraz Gildię Królewskich Kupców Estalijskich) oraz zmusić Oda do oddania uprawnień handlu Nanban.

Mimo iż udało im się zniszczyć tamtejszą obecność Gildii, to zainscenizowane przez nich powstanie dawnych wrogów Oda okazało się sromotną klęską, mimo wsparcia ze strony Date i mnichów Ikko-Ikki. Siły Oda zgniotły powstanie dzięki dowodzeniu niejakiego Sassa Narimasa.[/color:9f5dfef96e]

[URL=www.fotosik.pl][img:9f5dfef96e]http://images33.fotosik.pl/391/c6fde060bb69ad23.jpg[/img:9f5dfef96e][/URL]
[color=yellow:9f5dfef96e]Sassa Narimasa gromi tzw. "Czerwonych Imagawa" w pierwszej potyczce z powstańcami.[/color:9f5dfef96e]

[color=orange:9f5dfef96e]Oda pozyskali pełnię władzy nad handlem Nanban na ziemiach swoich ziemiach, zmuszając Date do podpisania rozejmu i udania się w ostatnie miejsce gdzie Gildie wciąż istniały - Kyushu.

Tamże, Date połączyli się tymczasowym sojuszem z Mori i zgnietli resztki Gildi oraz sympatyzujących z nimi resztki klanów Ochi, Otomi i Amago. Zwycięski pochód został zatrzymany przez lokalnych władców, klan Shimazu. Sytuacja była identyczna jak w przypadku z Oda. Date wrócili do swej stolicy, do Sendai ze stratami, nie odnosząc praktycznie żadnych zwycięstw - choć jedno z tych niewielu okazało się ważne. Otóż Wojna Handlowa zakończyła się, a obie Gildie gaijin zostały zniszczone. Resztki Estalijczyków zebrały się do kupy i utworzyły nową Gildię Estalijską która osiadła w Cathayu, tworząc faktorię w mieście Makau.

W związku z wygnaniem gaijin'ów z Nipponu, instytucja handlu Nanban została prawnie rozwiązana i podzielona między poszczególne klany (głównie Shimazu, Oda i Date).

II Wojny Klanów

Warto dodać, że podczas trwającej w Kyushu ostatniej fazie Wojny Handlowej, przeciwko klanom Mori oraz Shimazu wystąpiły pomniejsze klany Ochi, Otomi oraz Amago. Dwa pierwsze zostały pobite przez Shimazu i rozgromione ostatecznie przez Date. Amago spotkał podobny los z rąk Mori w bitwie pod Itsukushima, a ich los przypieczętowała interwencja Date.

Wkrótce po klęsce Date w walce z Shimazu i ewakuacją ich armi do regionu Oshu, Mori starli się z Shimazu. Zwyciężyli w kilku mniejszych bitwach i zyskali sporo łupów, podpisując na koniec rozejm. Za zwycięstwo można uznać też śmierć trzech ważnych lordów Shimazu - braci Toshihisy, Yoshihisy (dawnego Daimyo) i Iehisy. Nowym Daimyo został Shimazu Yoshihiro, a jego zastępcą siostrzeniec, młody Toyohisa.

Date w swoim rejonie nie próżnowali. Przed wyruszeniem na Wojnę Handlową starli się z Uesugi pod Kasugayama, jednak nie udało im się zdobyć fortecy i zostali zmuszeni do rozejmu. Zaś po Wojnie Handlowej, odparli atak Hojo i Chaosu w bitwie na rzece Sendaigawa i ruszyli za ciosem. Zdobyli bogatą północną prowincję ziem Kanto, Musashi i zmusili Hojo do zatwierdzenia traktatu pokojowego.

W tym czasie, Oda Nobunaga dalej kontynuował swój plan. Pod Nagashino starły się siły Takeda i Oda-Tokugawa. Dwie filozofie, Tenka Fubu przeciwko Fu-Rin-Ka-Zan. Zwycięstwo przypadło lepiej przygotowanej, liczniejszej i lepiej dowodzonej armii koalicjantów. Takeda ponieśli sromotną klęskę, tracąc siedem tysięcy ludzi (z dziesięciu tysięcy) oraz blisko pięćdziesięciu trzech oficerów i lordów klanu, w tym Daimyo Takeda Shingena. Oda-Tokugawa również ponieśli pewne straty - m.in. utracili praktycznie trzy całe rodziny: Satomi, Matsuda i Matsudaira.

Wkrótce, Tokugawa Ieyasu odzyskał kontrolę nad prowincjami Suruga, Totomi i Mikawa, zaś Oda odbili zamek Takatenjin z rąk Takeda. Daimyo Takeda Katsuyori wycofał się z resztkami swych sił do prowincji Kai, w rejon Temmokuzan. Stracił większość poparcia, w tym najemników oraz klanu Sanada który zamknął się w swoim górskim zamku Ueda i ogłosił neutralność. Daimyo zmuszony był również oddać za pieniądze prowincję Shinano klanowi Uesugi. Katsuyori czeka teraz na ostatnią bitwę z Oda-Tokugawa która przypieczętuje jego los.

Przez te pięć lat, Oda Nobunaga nie próżnował. Kiedy Sassa Narimasa zwyciężył dla niego drugą fazę Wojny Handlowej, postanowił skupić się w całości na walce z Ikko-Ikki.

Zwycięstwo przyszło mu późno i było krwawe, lecz wróg został zniszczony. Po oblężeniach i masakrach dokonanych w Ishiyama-Hongan-Ji, Górze Hiei oraz Ise Nagashima, organizacja Honganji oraz większość sekty Vimtao Ikko-Ikki zostały zniszczone. W każdej z tych bitew brał udział Saika Magoichi ze swoimi Saiga-Ikki, lecz nawet on i jego nienawiść do Oda Nobunagi nie mogła odmienić losu wojowniczych mnichów.

Pozbawiony wrogów na tyłach, Nobunaga zebrał potężną armię i wraz z Ieyasu ruszył w rejon Kai - by wydać pod Temmokuzan ostatnią bitwę Takeda. Tam, starł się z siłami Takeda po raz ostatni. Rezultatem były spore straty dla klanów Oda i Tokugawa oraz całkowita anihilacja klanu Takeda. Daimyo Katsuyori zginął w bitwie, nie zostawiając następcy. Ziemie prowincji Kai zostały wcielone do państwa klanu Oda.

III Inne wydarzenia

Na innych wojnach, frontach i polach bitew działo się dużo - jednak tylko część godna jest wymienienia. Podobno na Smoczych Wyspach, na Zaginionych Wyspach Elithis oraz w nienazwanych krainach na zachód od Naggaroth odbyły się ostatnie, najcięższe "magiczne bitwy". Jakiś potężny czarnoksiężnik z pomocą swoich przywołanych pomiotów zebrał ostatnich "przybyszów z gwiazd" i zgniótł ich w kilku chaotycznych bitwach, kończąc te bądź co bądź nieprawdopodobne ekscesy...

Małe, wyspiarskie królestwo Ryukyu założone przez ludzi pochodzących z Nipponu położone blisko Nowego Świata zostało najechane przez Mroczne Elfy Slaanesha poszukujące nowych ofiar, a przewodził im ich naczelny wódz - niejaki Aegis. Mimo odważnej walki, królestwo zostało zniszczone a lud wzięty w niewolę lub wymordowany. Zwycięscy powrócili do Naggaroth by kontynuować wojnę z innymi Druchii.

Ostatnie ważne wydarzenie to zorganizowanie turnieju w ostatnim miesiącu ostatniego roku (2551). Był to turniej wielkich wojowników, na którym stawiło się wielu wielkich bohaterów oraz nowych aspirantów w walce na śmierć i życie. Pod koniec zostało jedynie dwóch - młodzik walczący dwoma mieczami w dziwnym stylu, niejaki Miyamoto Musashi oraz wielki pół-ogr w czerwonej zbroi, dzierżący no-dachi - jeden z tzw. "kensei", świętych miecza. Mimo niesamowitych trudności, szczęściem i techniką udało się młodemu Musashi pokonać i zabić Ogra, zdobywając tytuł Championa Turnieju. Jednak zanim ktokolwiek mógł zareagować w stosunku do tego wydarzenia, Musashi zniknął zaraz po zakończeniu turnieju i słuch po nim zaginął.[/color:9f5dfef96e]
Powrót do góry
Zobacz profil autora Wyślij prywatną wiadomość Wyślij email
Ethereal
Landgraf
Landgraf


Dołączył: 22 Lip 2005
Posty: 2989
Skąd: Elbląg

PostWysłany: Nie Lis 23, 2008 13:49    Temat postu: Odpowiedz z cytatem

[color=white:605609b089]2-8 Nachexen 2522 Weltreich Kalender[/color:605609b089]

[color=orange:605609b089]I Polowanie na ducha

Podczas swoich wojaży z ziem Chugoku do ziem Kansai, gaijin o imieniu Hakkard dowiódł, że człowiek potrafi pokonać moce nadprzyrodzone.

Wstąpił on do pewnej wsi klanu Mori, gdzie stała zrujnowana rezydencja nawiedzana przez morderczego ducha kobiety. Hakkard zniszczył ducha i uwolnił dusze pomordowanych przez nią ludzi, zyskując wdzięczność pospólstwa oraz rozgłos wśród ludzi prostych.

II Uesugi - wschodzące słońce

Po zniszczeniu klanu Takeda oraz sekty Ikko-Ikki, Oda Nobunaga postanowił raz na zawsze rozprawić się z klanem Uesugi i podbić ich ziemie.

Ruszył z 40-tysięczną armią w rejon okupowanej przez Oda prowincji Etchu na skraju stołecznej prowincji Uesugi, Echigo.

Akurat rozpoczęła się w tym rejonie pora monsunowa. Pod Tedorigawa (rzeką Tedori) siły Oda spotkały się z przygotowanymi do obrony wojskami Uesugi które liczyły 20 tysięcy ludzi.

Oda od początku mieli brak szczęścia. Mimo zdobycia niewielkiego zamku na południu oraz przejęcia inicjatywy na wysepkach rzecznych i mostach, część ich armii razem z Daimyo została odcięta przez okropne deszcze. Uesugi Kenshin i Naoe Kanetsugu wykorzystali to.

Odpierając ataki Oda i zdobywając zamek z rąk Akechi Mitsuhide, zmusili lekkomyślnego wodza - Shibata Katsuie do działania. Uderzył on pełną siłą na wyspy i przeprawy, tylko by zostać zmiecionym przez potężny przypływ rzeki. Kanetsugu otwarł bowiem tamy w zamku. Po zalaniu większej ilości wojska Oda, przybył w końcu Oda Nobunaga z resztą sił jednakże nic nie wskórał. Kenshin na czele wojsk Uesugi zadał potężne straty wrogom i zmusił ich do ucieczki.

Nobunaga, straciwszy połowę armii, wpadł w załamanie nerwowe i wycofał swe wojska aż do prowincji Yamashiro, pod Kyoto. W tym czasie Uesugi Kenshin nie tylko oswobodził ziemię Etchu, ale także zdobył prowincję Echizen. Uesugi stało się prawdziwą potęgą.

Wkrótce zawarto traktat pokojowy, przyznający ziemie Etchu i Echizen zdobywcom w zamian za dalszą nieagresję.

II Koalicja

Oda Nobunaga przeniósł wojska na północny wschód, na skraj wielkiego jeziora i zebrał tam ambasadorów ze wszystkich klanów Nipponu.

Nobunaga dowiedział się bowiem, że ku wybrzeżom Nipponu płynęła potężna flota inwazyjna z cathayskiego państwa Wu.

Widząc zagrożenie, utworzono tymczasową koalicję. Ustalono bitewne plany i armia Oda, wspierana przez ambasadorów i ich obstawy, ruszyła do ziem Kaga. Tam, dołączyły do nich siły klanu Maeda pod wodzą Maeda Keiji.

Koalicja zrzeszała wszystkie znaczące klany (prócz klanu Hojo). Mori byli reprezentowani przez Tachibana Ginchiyo, Date przez Katakura Kojuro i Vendoma Tasartira, Uesugi przez Naoe Kanetsugu i Takanashi Tasai, Tokugawa przez samego Tokugawa Ieyasu oraz jego zaufanych ludzi - Hattori Hanzo i Honda Tadakatsu oraz klan Shimazu reprezentowany przez daimyo Shimazu Yoshihiro i tajemniczego Daesa Rakana.

Klan Oda wystawił natomiast wszystkich swoich bohaterów. Daimyo Oda Nobunaga, Toyotomi Hideyoshi, Akechi Mitsuhide, Shibata Katsuie, Murai Sadaharu i najemny gaijin, Kain.

Siły Wu i Nipponu starły się na wybrzeżach Kaga. Podczas gdy wojska koalicji oraz dowodzący nimi bohaterowie starli się z armią cathayską, siedmiu herosów postanowiło pokonać w pojedynkach siedmiu generałów Wu.

I tak Murai Sadaharu zabił Zhou Yu, najwybitniejszego dowódcę Wu. Naoe Kanetsugu zabił Sun Quana, dziedzica tronu Wu i wodza ekspedycji. Zhou Tai, mistrz miecza, brat Zhou Yu i ochroniarz Sun Quana został rozbrojony, ranny i zmuszony do ucieczki przez Takanashi Tasai. Lu Xun, główny piromanta z Wu padł z ręki Vendoma Tasartira (który nawiasem mówiąc opuścił Nippon po tej bitwie). Bra Lu Xuna, Lu Meng, będący dobrym wojownikiem i dowódcą został pokonany przez Honda Tadakatsu i zmuszony do ucieczki. Ling Tong, przebiegły oficer i szybki wojownik, został pokonany i zmuszony do ucieczki przez Hattori Hanzo. Ostatni z generałów Wu, Gan Ning, dawny mistrz piratów z Dalekiego Wschodu, został rozbrojony, raniony i wzięty do niewoli przez Kaina.

Bitwa zakończyła się zwycięstwem Nipponu. Resztki sił Wu i kilku ostatnich wodzów zbiegło na statki i ruszyło do Cathayu. Koalicja została rozwiązana, a klany wróciły do swych ziem.

III Wieści z Cathayu

Yuan Shao, wielki arystokrata mający pretensje do tronu cesarskiego, władający stolicą Weijin, dokonał wasalizacji potężnego państwa Wu. Okazało się, że to on nakazał nieudany podbój Nipponu.

Po klęsce w Nipponie, nastały dla niego złe czasy. Kolaborujące z Chaosem południowe państwo Wei chciało wpuścić do Cathayu wielkie armie barbarzyńców z południowych dżungli - Nanman. Wielu z tych najeźdźców było wyznawcami Malala bądź Niepodzielnego Chaosu.

Yuan Shao zebrał swe wojska oraz armie wasali z Wu i ruszył na południe, rozbijając po drodze blokadę stworzoną z sił Wei. W tym starciu znienacka zaatakowały także siły innego państwa, Shu. W trójstronnej bitwie zginęło wielu oficerów z każdego państwa, jednak Yuan Shao i Wu zatryumfowali i dotarli na przełęcz górską prowadzącą do południowych dżungli.

Przełęcz ta dawniej była strzeżona przez zakon mnichów Malala. Od niego też wzięła nazwę - Tahai Xing, Pierwszy Wiatr.

U podnóża szczytu Kangenin, wojska Wu/Yuan Shao stanęły naprzeciw Nanman/Chaosytów.[/color:605609b089]

[color=orange:605609b089]W końcu Chaosyci zaatakowali. W wielkiej bitwie, Cathayczycy wreszcie zemścili się za starożytne wydarzenia (dawniej bowiem mnisi Tahai Xing zgładzili wojska inwazyjne Cathayu i zabili cesarza Qin) i zgnietli wojska Malala, Chaosu i Nanman doszczętnie. W jednej bitwie, potęga południowych dżungli została złamana na dziesięciolecia.

Dziesiątki tysięcy trupów z obu stron legły snem wiecznym na stokach przełęczy. Yuan Shao ledwo uszedł z życiem, ciężko ranny. Zginął natomiast drugi syn i ostatni dziedzic tronu Wu, książę Sun Ce.

Odniósłszy to pyrrusowe zwycięstwo, wojska Yuan Shao i Wu wróciły bez przeszkód w okolice Weijin.[/color:605609b089]


Ostatnio zmieniony przez Ethereal dnia Czw Lut 05, 2009 23:45, w całości zmieniany 1 raz
Powrót do góry
Zobacz profil autora Wyślij prywatną wiadomość Wyślij email
Ethereal
Landgraf
Landgraf


Dołączył: 22 Lip 2005
Posty: 2989
Skąd: Elbląg

PostWysłany: Sro Gru 10, 2008 23:15    Temat postu: Odpowiedz z cytatem

[color=white:80b3493105]8-23 Nachexen 2522 Weltreich Kalender[/color:80b3493105]

[color=orange:80b3493105]I Zdrada

Po rozwiązaniu koalicji, Oda Nobunaga rozesłał swych generałów na granice państwa klanu Oda, przygotowując się do nowych wojen i nowych podbojów.

Przebywając wraz z synem i żoną, otoczeni ograniczoną świtą i wojskiem w Kyoto, zostali zdradzeni i zaatakowani przez armię Akechi pod wodzą Mitsuhide.

Generał zemścił się za lata zniewagi i okrucieństw władcy. Oda Nobuhide, syn Nobunagi, zginął wraz ze swoimi żołnierzami w małym zamku miejskim Nijo. Świta Nobunagi została otoczona w świątyni Honnoji, która została podpalona. Wkrótce potem, ludzie Oda zginęli a Nobunaga i jego żona popełnili seppuku.

Akechi Mitsuhide ogłosił się nowym władcą włości Oda i rozesłał w eter posłańców z prośbami i żądaniami uznania go na tej pozycji.

II Wojna domowa i upadek Oda

Po zdławieniu zamieszek w Yamashiro przez Akechi, okazało się że Mitsuhide wcale nie miał łatwego zadania by utrzymać władzę.

We wszystkich prowincjach Oda nastąpiła anarchia. Dawne wojska i oficerowie Oda dezerterowali, dołączali do innych frakcji lub walczyli między sobą. Tylko garstka dołączyła do Mitsuhide.

Niektórzy, jak Murai Sadaharu i Sassa Narimasa udali się ze swoimi wojskami i klanami do ziemi Kii by walczyć z nowym powstaniem Ikko-Ikki. W kilku bitwach, powstanie zostało zdławione a jego wódz Kanyo zginął. Założyciel Ikko-Ikki, Rennyo, uciekł z garstką ostatnich sekciarzy na ziemie Mori w Chugoku, wreszcie przyznając klęskę w Kansai. Wkrótce potem, Murai i Sassa połączyli siły jako niezależna frakcja.

W tym czasie, klan Tsutsui dołączył do Toyotomi Hideyoshi jako wasale za namową Shima Sakona.

Cztery wielkie siły gotowały się do starcia w tej wojnie domowej. Stawką była władza nad ziemiami Oda.

Akechi Mitsuhide - dotychczasowy zdradziecki regent. Toyotomi Hideyoshi, lojalista dawnego Daimyo. Shibata Katsuie, lojalista Nobunagi oraz Tokugawa Ieyasu - ambitny Daimyo chcący ustanowić nowe, własne rządy (wykorzystując w tym celu marionetkę, młodszego syna Nobunagi, Oda Nobukatsu - ostatniego członka rodu Oda).

Pierwsze starcie wypadło między siłami Akechi i Toyotomi-Tsutsui pod Yamazaki. Po wstępnych bitwach o zalesione wzgórza, wioskę i zakola rzeki, Toyotomi odnieśli krwawe zwycięstwo i poszli za ciosem, ścigając armię Akechi pod górę Tenno i garnizon Shoryuji.

Tam, w wielkiej bitwie, Akechi zostali doszczętnie zniszczeni a Mitsuhide zginął.

Wkrótce po zwycięstwie pod Yamazaki, Hideyoshi zajął Kyoto i wystąpił z podobnym postulatem co Mitsuhide, znajdując znacznie większa poparcie. Zmarły od ran Daimyo Tsutsui Junkei zapisał mu w spadku osierocony klan Tsutsui i prowincję Yamato. Wkrótce inne ziemie Oda również dołączyły, tak jak wyspa Shikoku i inne mniejsze.

Tokugawa Ieyasu, Oda Nobukatsu i Shibata Katsuie nie chcieli jednak się wycofać. Dwaj pierwsi zebrali swe wojska na granicy Suruga-Owari, w rejonie Komaki-Nagakute. Zaczęli tam budować potężną linię obrony w oparciu o zamek Iwasaki.

Wojska Katsuie i Maeda Keiji starły się zaś z Toyotomi pod Shizugatake. Inicjatywę od razu przejęli Toyotomi, niszcząc wrogą awangardę, zdobywając cztery forty i jeden zamek. Siły Maeda zostały zmuszone do odwrotu i poddaństwa wobec Toyotomi. Shibata próbowali kontratakować, bez skutku. Wkrótce potem, Katsuie zginął w obronie swojego głównego obozu, a jego żona (siostra Nobunagi) popełniła harakiri.

Wojska Toyotomi rozpoczęły budowę własnych umocnień na linii Komaki-Nagakute i zebrały się tam na nadchodzącą bitwę z Oda-Tokugawa...

III Działania Uesugi

W prowincji Shinano pojawiły się dwie walczące ze sobą sekty ekstremistów - Prawdziwe Prawo i Prawdziwy Chaos, obie pochodzące z Imperium Starego Świata.

Ich walki ze sobą destabilizowały i rujnowały prowincję. Mimo żądań zaprzestania walki ze strony Uesugi Kagekatsu, obie sekty nadal walczyły. Daimyo Uesugi nakazał wojskom klanowym uderzyć na obie sekty znienacka i zmiażdżyć je, co wykonano szybko i sprawnie. Wielką rolę zagrał w tym znany Szampierz, Miecz Prawa Uesugi, Tasai Takanashi. Pozabijał on wrogich wodzów w pojedynkach.

Wkrótce jednak okazało się że sekty to dopiero początek. Potężna armia Chaosu nadchodziła ze strony południowej pod wodzą plugawego Chaos Lorda, Lanvorta.

Armie Uesugi postanowiły przygotować się do obrony prowincji i zaczekać na posiłki ze strony Naoe Kanetsugu.[/color:80b3493105]

[URL=www.fotosik.pl][img:80b3493105]http://images29.fotosik.pl/303/719918ab9a090802.jpg[/img:80b3493105][/URL]
[color=yellow:80b3493105]Armie Uesugi zajmują pozycje przed bitwą.[/color:80b3493105]
Powrót do góry
Zobacz profil autora Wyślij prywatną wiadomość Wyślij email
Ethereal
Landgraf
Landgraf


Dołączył: 22 Lip 2005
Posty: 2989
Skąd: Elbląg

PostWysłany: Sob Gru 27, 2008 19:28    Temat postu: Odpowiedz z cytatem

[color=white:6bc69dc22a]23 Nachexen Arrow 7 Pflugzeit 2552 Weltreich Kalender[/color:6bc69dc22a]

[color=orange:6bc69dc22a]I Wieści z Nipponu

Po miesięcznym budowaniu różnorakich umocnień na linii Komaki-Nagakute, rozpoczęła się bitwa między klanami Toyotomi i Tokugawa.

Pomimo początkowych zwycięstw Tokugawa pod zamkiem Iwasaki, sytuacja szybko się zmieniła na gorsze dla "niebieskich". Wojska Toyotomi zaczęły wdzierać się do zewnętrznych umocnień Komaki oraz do zamku sojuszników z Oda (ostatnich resztek tego klanu). Nie powiódł się również zamach Iga i Murai Ninja na zamek Nagakute.

Wkrótce, Oda Nobukatsu - ostatni dziedzic Oda Nobunagi zginął, a wraz z nim upadła sprawa Tokugawa Ieyasu. Niebieski Daimyo zmuszony został do kapitulacji i przyjęcia tytułu wasala Toyotomi Hideyoshiego.

Następnie, wojska Toyotomi i Tachibana uderzyły na wyspę Kyushu, gdzie starły się zwycięsko z armiami klanu Shimazu. Jednak zamiast zniszczyć ten klan, również zmusiły go do poddaństwa.

W tym samym czasie, Uesugi odnieśli wielkie zwycięstwo nad siłami sojuszników klanu Hojo - Chaosu, w prowincji Shinano. Osłabiło to znacznie wielkiego wroga Nipponu, klan zdrajców.

Armie Shimazu, Toyotomi i Tokugawa poczęły robić przygotowania do szturmu na stolicę Hojo - zamek Odawara w Kanto. Dołączyły do nich wojska klanu Date, którego Daimyo Date Masamune również stał się wasalem Toyotomi.

II Wieści z Cathayu

Po zwycięstwie nad Chaosem pod szczytem górskim Kangenin, arystokrata Yuan Shao wykorzystał momentum do przeprowadzenia wielkich podbojów. Uderzył on z wielką siłą na Państwo Smoka - zwane inaczej Shu. Wykorzystał do tego celu głównie wojska wasali z Państwa Tygrysa - Wu.

Obie armie zmasakrowały się nawzajem. Wielu wielkich oficerów i bohaterów, w tym Królowie Shu i Wu padło na polach bitew w miesiącu Jahrdrung (wg. Kalendarza Imperium).

Wtedy natarły wojska Yuan Shao, niszcząc resztki obu armii i wcielając ziemie obu królestw do swoich.

Shao zdecydował się na zdradę swoich wasali, gdyż ci, jak się okazało, spiskowali przeciw niemu już wcześniej - a akurat teraz Yuan zdobył dowody na to.

Większość Cathayu została zjednoczona pod berłem samozwańczego Cesarza. Jedynie Czerwona Rezydencja (domena Khornistów) na północy, Wieża Strażnicza Lenga (domena Tzeentchian) na południu oraz kolaborujące z Chaosem Państwo Feniksa - Wei stoją na drodze zjednoczenia państwa i zakończenia wojen domowych.[/color:6bc69dc22a]


Ostatnio zmieniony przez Ethereal dnia Pon Sty 12, 2009 11:03, w całości zmieniany 1 raz
Powrót do góry
Zobacz profil autora Wyślij prywatną wiadomość Wyślij email
Ethereal
Landgraf
Landgraf


Dołączył: 22 Lip 2005
Posty: 2989
Skąd: Elbląg

PostWysłany: Pon Sty 12, 2009 10:55    Temat postu: Odpowiedz z cytatem

[color=white:235f00b6a8]8 Pflugzeit 2552 Arrow 1 Sigmarzeit 2554 Weltreich Kalender[/color:235f00b6a8]

[color=orange:235f00b6a8]I Zjednoczenie Nipponu

W 2552 armie Toyotomi-Tokugawa przypuściły udany atak na zamek Odawara, stolicę klanu Hojo. W bitwie padli wszyscy wrodzy wodzowie: Hojo Ujimasa, Hojo Ujinao i Fuma Kotaro. Klany Hojo i Fuma, oraz siły Chaosu na Nipponie zostały zniszczone.

Nippon został zjednoczony pod władzą klanu Toyotomi.

II Zjednoczenie Cathayu

Wojska Yuan Shao przeprowadziły szereg udanych kampanii wojskowych, zdobywając w międzyczasie wielu najemników - Ogry i Gnoblarów, nomadów, Hobgoblinów oraz Khureshian. Zniszczyli siły Chaosy w Czerwonej Rezydencji i Wieży Strażniczej Lenga. Królestwo Wei upadło, Chaos został wyparty z Cathayu. Wkrótce potem, Yuan Shao po raz pierwszy od wielu lat podbił południowy półwysep Nanman i zgniótł całą tamtejszą opozycję ze strony dzikusów i wyznawców Malala. Ostatnią prowincją na którą ruszył było Han Kuo, dawne Koryo.

III Wojna Cathay-Nippon

Ledwo dwa miesiące przed zjednoczeniem Cathayu, wielka Nippońska armia pod wodzą Toyotomi Hideyoshiego uderzyła na Han Kuo celem podboju. Od razu zdobyli oni potężną przewagę i opanowali półwysep, gniotąc wszelakie armie obrońców. Nie mogli jedynie poradzić sobie z wrogą flotą ani partyzantką.

Zorganizowano drugą wyprawę, w tym samym czasie jednak uderzyły siły Cathayu. Ta kampania okazała się sromotną klęską Nippończyków. Ich flota została zniszczona, armie zmuszone do odwrotu, a przywódcy obu nacji: Yuan Shao i Toyotomi Hideyoshi pozabijali się nawzajem. Han Kuo zostało dołączone do Cathayu, kończąc jego zjednoczenie.

Problem braku władcy szybko rozwiązano w Cathayu za pomocą udanej elekcji. Mimo najazdów Hungów na Wielki Mur, w Cathayu zapanował pokój.

IV Sytuacja w Nipponie

Po powrocie do Nipponu, pokonane armie samurajów znów ogarnęły waśnie. Tokugawa Ieyasu jako jeden z niewielu nie brał udziału w ataku na Han Kuo. Wiedział że to szalony czyn i zbierał siły na ostateczną rozgrywkę. Po śmierci Hideyoshiego, Ieyasu uznał że wygasła jego przysięga wobec niego. Postanowił sięgnąć po tron Shoguna. Po jego stronie stanął klan Date oraz garść innych ze wschodu.

W opozycji stanęła niemrawa koalicja sojuszników Toyotomi, głównie Uesugi, Sanada, Tachibana, Shimazu i Mori. Pod wodzą Ishida Mitsunari, klany z zachodu walczą dla następcy tronu Toyotomi - syna Hideyoshiego, Hideyoriego.

Po kilku wstępnych potyczkach o różnym wyniku nadeszły dwie ważne bitwy. Pierwszą był nieudany szturm Uesugi na stolicę Tokugawa w Kanto, zamek Edo. Drugą był udany manewr wojskowy Zachodniej Armii pod Kusegawa.

Wkrótce jednak miały nastąpić kolejne wielkie bitwy. Siły Tokugawa podzieliły się i ruszyły na zamek klanu Sanada w Ueda oraz w okolice centrum Nipponu, gdzie kieruje się takżę Zachodnia Armia. W tym czasie siły Date-Mogami polują na wojska Uesugi.

V Rozpad państwa dwóch koron

Państwo znane jako Bretonia-Timuria, połączone unią personalną, rozsypało się. Timur Subadar, zwany "Amir Temur" zginął w boju z potężnymi siłami inwazyjnymi Chaosu. Podobno dowodził nimi sam Vardek Crom zwany "Zdobywcą". Pokonał on Timura w pojedynku, a jego armia i państwo zostały zniszczone. Crom nie czekał na reakcję Indu czy Cathayu i zabrał całą armię z łupami z powrotem na Północne Pustkowia Chaosu. Oto zwycięstwo dla Rujnujących Mocy.

Po utracie męża który był Królem i Khanem, Królowa Cassandra w Bretonii znalazła się w ciężkiej sytuacji. Wybuchł przeciwko niej bunt pod wieloma pretekstami. Posiadając jedynie niewielką nowoczesną armię, garstkę lojalistów i większą część kościoła Graala, szybko została wyparta aż do prowincji Couronne gdzie wsparł ją Konkordat Magii i Księstwo Westlandu. Rebelianci są u bram prowincji i wojna domowa ma wejść w ostatnią fazę - klęska lub zwycięstwo dla królowej...

VI Powrót wygnańców

Będący wciąż na wygnaniu mieszkańcy dawnego Księstwa Krieg, zmuszeni byli w końcu opuścić "Nowe Księstwo" w Nowym Świecie. Wrócili w pełnej sile, lecz z pełną pokorą, do Księstwa Westlandu. Arthur von Krieger publicznie posypał głowę popiołem i przeprosił ziemię Imperium za haniebną ucieczkę przed Wieczną Zimą. Zobowiązał się ujrzeć ten kraj odbudowanym za wszelką cenę. Postanowił wesprzeć również Westland i Królową Cassandrę w walce z rebelią.

Jednak jego głównym celem była przyszła krucjata w głąb Imperium. Na Talabheim - obecnie miasto wyznawców Pana Rozkładu. Dawniej, i wciąż, święte miejsce Taala i Morra, "Oko Lasu".

Ledwo tydzień później do Westlandu przybyli kolejni "wygnańcy". Arcymag Światła Anon Gal oraz jego ludzie i poddani z już nieistniejącego "Emiratu Słońca". Zmuszeni do ucieczki przez hordy Orków i Nieumarłych, porzuceni przez "seniorów" z Cesarstwa, zmuszeni byli wrócić do Imperium. Podobnie jak Arthur von Krieger, Anon Gal ukorzył się przed Konkordatem. Mimo zbrodni dezercji, postanowiono przywrócić go do społeczności magów i dać tron Patriarchy Kolegium Światła w zamian za całkowite zrzeczenie się praw do rządzenia i wojska.[/color:235f00b6a8]
Powrót do góry
Zobacz profil autora Wyślij prywatną wiadomość Wyślij email
Ethereal
Landgraf
Landgraf


Dołączył: 22 Lip 2005
Posty: 2989
Skąd: Elbląg

PostWysłany: Sob Sty 24, 2009 02:10    Temat postu: Odpowiedz z cytatem

[color=white:d1a7a5810c]1 Sigmarzeit 2554 Arrow 1 Sigmarzeit 2555 Weltreich Kalender[/color:d1a7a5810c]

[color=orange:d1a7a5810c]I Sytuacja w Nipponie

Doszło do kulminacyjnych bitew Zachodniej Armii i Wschodniej Armii o dominację nad Nipponem.

Pod Hasedo, siły Uesugi i Maeda zdobyły zamek i próbowały wywalczyć sobie drogę ucieczki z pierścienia klanów Date i Mogami. Udało im się nawet dokonać dekapitacji klanu Mogami za pomocą śmierci Daimyo Yoshiaki, lecz wkrótce potem zostali złapani w zasadzkę Date. Daimyo Masamune starł się w pojedynku z Naoe Kanetsugu i zabił go. Padł również Maeda Keiji, osłaniając odwrót zdziesiątkowanych Zachodnich sił. Z powodu tej bitwy, Uesugi utracili wiele prestiżu oraz siły militarnej, i kiedy Date stanęli pod zamkiem Kasuga ponownie, Daimyo Kagekatsu został zmuszony skapitulować. Nie przeszkodziło to jednak Takanashi Tasai, który zebrał bandę Roninów i opuścił szeregi Uesugi by walczyć dalej ze Wschodem.

Pod Ueda, siły sprzymierzonego z Zachodnią Armia klanu Sanada wstrzymały wielkie rezerwy dla głównych sił Wschodniej Armii za pomocą wymuszenia oblężenia. Zadały one Tokugawa wielkie straty, lecz ostatecznie zamek Ueda padł, a Daimyo Sanada Masayuki zginął w boju. Resztki Sanada pod wodzą Yukimury zbiegły w góry.

Pod Sekigahara rozegrała się główna bitwa między armiami Zachodu i Wschodu. Z początku, niewiele słabsze liczebnie siły Zachodu zyskały sporą inicjatywę. Na prawym skrzydle nacierały klany Kikkawa, Ankokuji i Mori, na północnym-lewym Tachibana, na środku główne siły zepchnęły front daleko w szeregi Tokugawa i zajęły dwa umocnienia z działami.

Jednak wkrótce potem, zdrada i zakulisowe intrygi doprowadziły do tragedii. Mori Terumoto, Daimyo Mori, zmuszony był opuścić pole bitwy z częścią swych wojsk, pozostawiając pasywnego Kikkawa Hiroie i Kobayakawa Hideaki na stanowiskach dowódców prawego skrzydła. Ankokuji Ekei padł z ręki Hattori Hanzo, co spowodowało ostatecznie zdradę sił Kobayakawa i Kikkawa na stronę Wschodu. Siły Ankokuji zostały krwawo rozbite, lecz zdołały ubić Hattori Hanzo.

Na północy, Tachibana zostali powstrzymani przez obronę klanu Honda. Ginchiyo zginęła w pojedynku z Tadakatsu. Wkrótce potem, Honda wraz z posiłkami Tokugawa rozbili Tachibana, zajęli ich północny fort i wkrótce potem powstrzymali ofensywę Shimazu śmiercią Shimazu Toyohisy. Idąc za ciosem, zdobyli fort Shimazu, kończąc życie Daimyo Yoshihiro. Zachodnim udało się jednak w końcu dopaść i zabić Honda Tadakatsu.

W centrum, Zachodni wysadzili wszystkie stanowiska artylerii i cofnęli się na wstępne linie sprzed rozpoczęcia bitwy. Zorganizowano nową linię obrony wokół głównego obozu Zachodu, mimo iż morale było okrutnie poharatane ucieczka wodza, Ishida Mitsunari. Shima Sakon został ciężko raniony od kul wroga i wkrótce zmarł od ran. Dowództwo przejął możny Ukita Hideie, próbując ratować sytuację. Zachodnim udało się ubić na polu bitwy wielu zdrajców i generałów Tokugawa: Yi Naomasa, Fukushima Masanori, Kobayakawa Hideaki i Kikkawa Hiroie, jednak to było zbyt mało. Wraz ze śmiercią oficera Otani Yoshitsugu, obrona załamała się i Ukita Hideie musiał uciekać z garstką swoich żołnierzy. Armia Wschodu osiągnęła miażdżące zwycięstwo pod Sekigahara.

Warto wspomnieć o udziale w bitwie znanego kenseia, Miyamoto Musashi. Starł się on w pojedynku z innym kenseiem, Sasaki Kojiro, i umożliwił odwrót siłom Zachodu z pola bitwy.

Wkrótce potem, Ishida Mitsunari został pojmany i stracony w przejętym przez Tokugawa Kyoto.

Toyotomi wycofali się do ostatnich posiadłości wokół zatoki Osaka, tracąc przy okazji resztki poparcia i ostatnich sojuszników. Mimo to, Daimyo Toyotomi Hideyori nie miał zamiaru kończyć walki z Tokugawa.

W Kyoto na rokowaniach pokojowych między Toyotomi a Tokugawa doszło do incydentu. Najemnicy pod wodzą Sasaki Kojiro o mało co nie przyczynili się do śmierci Toyotomi Hideyori, jednak poświęcenie byłego zdrajcy Kato Kiyomasa i umiejętności Miyamoto Musashi wystarczyły by pokonać napastników. Zaraz potem okazało się, że to zamach ze strony Tokugawa. Toyotomi zbiegli z Kyoto do zamku w Osaka i przygotowali się na wojnę.

Dołączyły do nich między innymi wojska Sanada. Siły Tokugawa zebrały się wokół zamku i zaczęły oblężenie. Letnia kampania przypadła na walki poza zamkiem, wycieczki z tegoż, oraz na starciach o barbakan znany jako Sanada-maru, gdzie siły Sanada Yukimura ostrzeliwały z armat główne obozy Date i Tokugawa. Trzy razy również przełamali oblężenie wycieczkami. Skończyło się to zmasowanym ostrzałem armat Date-Tokugawa i generalnym szturmem. Sanada-maru upadło, a Yukimura zginął w bitwie.

Walki wybuchły na nowo w formie zimowej kampanii, gdy w ciężkich bojach zamek Osaka kawałek po kawałku upadł pod nawałnicą Date-Tokugawa. Nawet ostateczny kontratak Toyotomi Hideyori nic nie dał. Daimyo zginął, podobnie jak jego sojusznicy (m.in. Suzuki Magoichi, dawniej zwany Saika Magoichi i uważany za martwego). Miyamoto Musashi cudem uniknął śmierci w bitwie i poddał się.

Wkrótce potem, Tokugawa ustanowili nowy Shogunat na ziemiach Nipponu. Rządy swe zaczął od eliminacji ostatnich ognisk oporu, srogich kar dla dawnych wrogów, nagradzania sojuszników i umacnianiu swej władzy. Rozwiązał kilka strasznie zmasakrowanych klanów - głównie Tachibana i Toyotomi. Wygnał gaijinów z Nipponu i zakazał wyznawania ich religii na tej ziemi.

Ostatnim głośnym wydarzeniem na Nipponie było starcie na Ganryujima. Miyamoto Musashi postanowił ostatecznie rozprawić się z Sasaki Kojiro w pojedynku i zniszczyć jego szkołę fechtunku - Ganryu. Udało mu się to z ledwością, Kojiro zginął a jego szkoła została rozwiązana. Musashi uzyskał amnestię od władz Tokugawa i założył własną szkołę fechtunku i sfinalizował własny styl walki dwoma mieczami.

Wkrótce potem, Tokugawa Ieyasu zmarł z powodu choroby i zostawił po sobie pierwszego pełnoprawnego Shoguna Tokugawa, swego syna.

Kiedy siły Zachodu i Wschodu ścierały się ze sobą pod Sekigahara, w prowincji Kii doszło do zmiany warty. Murai Sadaharu został obalony z pozycji wodza klanu Murai Ninja przez Fujibayashi Nagato. Inny ninja Murai zginął w tych pojedynkach - Matsunaga Hisahide. Sadaharu zbiegł w plener, ścigany przez Murai i Sassa. Ostatecznie przeszedł na stronę Chaosu - przystał do szeregów Władcy Ścieżek. Wespół z nowym towarzyszem - Kasahara Goro, zabił dwóch ninja - Sarutobi Sasuke i Momochi Tamba. Potem dokonał zemsty na swoich oprawcach dokonując zamachów, zabijając Nagato. W tym czasie Goro pokonał Sassa Narimasa. Klany Murai Ninja i Sassa pozostały bez przywództwa i zostały szybko spacyfikowane przez zwyciężców spod Sekigahara - Tokugawa. Murai Sadaharu i Kasahara Goro zniknęli z Nipponu.

II Upadek Cesarstwa

Osłabione utarczkami z Republiką Tileańską, buntami pospólstwa, zniknięciem zwasalizowanego Emiratu Słońca i Wieczną Zimą, Cesarstwo Południa zostało zaatakowane przez kilka silnych armii zielonoskórych pod wodzą Skruggora Tęgą Łapę. Po serii klęsk, siły Cesarstwa zostały zniszczone podczas plądrowania stolicy. Skruggor i Cesarz Alexios I Komnenos pozabijali się nawzajem. Wkrótce sytuacja uspokoiła się poprzez fragmentację Cesarstwa i armii zielonoskórych. Znów ten region można było nazywać Księstwami Granicznymi.

III Wieści z Arabii

Bunty ludności ludzkiej, kryzys ekonomiczny oraz starcia z Sułtanatem Arabskim spowodowały, że Asurowie (Wysokie Elfy) zmuszeni byli opuścić swe posiadłości w Arabii. Nie mając wielkiego wyboru, zebrali kogo tylko mogli z innych Asurskich kolonii i uderzyli pełną siłą na Lothern w Ulthuanie, chcąc odbić swą ojczyznę lub zginąć.

Jakimś cudem udało im się zdobyć Lothern prawie bez oporu i wkrótce potem - zająć całe Może Wewnętrzne. Zbiegło się to z serią rebelii przeciwko ciemiężycielowi - Mrocznym Elfom. Siły Druchii pod wodzą niejakiego Lorda Adona zostały szybko zepchnięte do Nagarythe i tam ostatecznie pokonane. Lord Adon zginął w pojedynku z Królem Feniksem - Finubarem. Ulthuan znów stał się ojczyzną Asurów, co prawda strasznie zdewastowaną. Wkrótce potem, Asurowie odzyskali swoją kolonię w okolicach Ziemi Chłodu, Arnheim.

IV Koniec wojny domowej w Ziemi Chłodu

W Naggaroth doszło po wielu latach starć do kulminacyjnych bitew między siłami Khainitów i Slaaneshytów. W bitwie o Złamane Ziemie, flota Chaosytów została zniszczona przez statki Druchii pod wodzą Lokhira Fellheart'a. Wojska Slaanesha zdecydowały się na desperackie uderzenie w samo serce Naggaroth - miasto Naggarond. Jednakże, sam Wiedźmi Król Malekith ze swoją elitarną świtą jeźdźców czarnych smoków i Czarnej Straży (pod wodzą kapitana Kourana) odparł ten atak.

Ostatnia bitwa przypadła w okolice Ghrond, kiedy to wojska Druchii pod wodzą Moebiusa odbiły ten ostatni bastion z rąk Slaaneshytów. Rebelia została stłumiona, a jej wódz - elf Aegis - zginął z ręki Moebiusa.

V Inwazja Malalitów

Malalici (skupiający głównie czarnoskórych ludzi z Krain Południa, zniewolonych Jaszczuroludzi, zwierzoludzi oraz demonicznych sługusów) przekroczyli wreszcie w pełnej sile góry dzielące Południowe Krainy od Arabii i skierowali się na Królestwo Niebieskie.

Adrian von Zir posłał po pomoc do Sułtanatu Arabskiego, sam natomiast zorganizował Krucjatę przeciwko siłom Malala i wyruszył na jej czele by stawić czoła siłom Wybrańców Malala - Shin-Tana i Kaleba Daark'a.[/color:d1a7a5810c]
Powrót do góry
Zobacz profil autora Wyślij prywatną wiadomość Wyślij email
Ethereal
Landgraf
Landgraf


Dołączył: 22 Lip 2005
Posty: 2989
Skąd: Elbląg

PostWysłany: Czw Lut 05, 2009 23:51    Temat postu: Odpowiedz z cytatem

[color=white:a38d5615ad]EPILOG[/color:a38d5615ad]

[color=orange:a38d5615ad]WOJNA BOGÓW

Kulminacja niezwykłego konfliktu między bóstwami w niebiosach zbiegła się z bitwą między Krucjatą a Malalitami w pobliżu pasma gór oddzielających Krainy Południa od Arabii. Tamże, armie Malalitów zostały strzaskane wielkim kosztem przez ludzi Imperium i innych ochotników.

Jeśli wierzyć wieszczom, astronomom i magikom, ta bitwa okazała się gwoździem do trumny Malala. Bóstwo Chaosu które rozpętało ten konflikt straciło większość swej mocy i zostało potężnie osłabione oraz zmuszone do ukrycia się w najgłębszych zakamarkach Wymiaru Chaosu - ku uciesze Mrocznych Potęg. Be'lakor został osłabiony i strącony z boskiego piedestału przez Tzeentcha. Pozbawiony boskości, przegrał walkę z nałożoną na niego klątwą szaleństwa i wrócił do swego zadania - koronowania nowych Wszechwybrańców Chaosu (zaraz po tym koronował na to stanowisko Kanga, nowego wodza Chaosytów z Północy). Potężny cios otrzymał Nurgle, z którego on i jego wyznawcy nigdy już się nie podniosą - wciąż jednak byli obecni na tym świecie. Wielu bożków mniejszych zostało zniszczonych, wielu przetrwało. Taal, Rhya i Ulryk odzyskali wiele ze swej mocy utraconej podczas Wojny Bogów, lecz miną dziesięciolecia lub nawet wieki nim oni i ich kulty wrócą do pełnej świetności.

DALEKI WSCHÓD

Po dwóch wielkich wojnach domowych w Nipponie i Cathayu przyszedł czas odbudowy tych zdruzgotanych ziem. Jednakże na horyzoncie wciąż były wielkie zagrożenia. Pod Wielkim Murem Cathayskim stały potężne wojska kultu Nurgle'a pod wodzą nowego Wybrańca Pana Zgnilizny. Na zachodzie, w zgliszczach państwa Timurydów, szalała armia Chaosytów pod wodzą Vardeka Croma. Wódz Timurydów, Amir Temur (dawniej znany jako Timur Subadar) zginął w pojedynku ze Zdobywcą. Jego armie zostały strzaskane, nawet interwencja z Bretonii nic nie dała. Królestwa Indu rozpaczliwie broniły się przed dalszym najazdem Chaosu.

W końcu odsiecz nadeszła w postaci dużych armii Nippończyków z Shogunatu Tokugawa. Wsparły one Cesarstwo Cathayu i jego nowego cesarza, Yuan Shao, w odparciu Nurglistów spod Wielkiego Muru. Mimo wielkich strat od zaraz i chorób, udało się osiągnąć ten cel. Siły Nurglistów zostały krwawo rozgromione, a ich Wybraniec zginął.

Później, Cathay i Nippon uderzyły z flanki na hordy Chaosu na granicach Indu. Wkrótce, Chaosyci zostali okrążeni, gdyż z Miasta Iglic (kolonii Wysokich Elfów), uderzyły milicje Asurów, a z Gór Opłakiwania spłynęły bandy Ogrów. Wkrótce, siły Chaosu zostały zniszczone w bitwie pod Miastem Iglic, a Crom zmuszony był uciekać na Północ z garstką swoich przybocznych. Na Dalekim Wschodzie znów zapanował pokój na powojennych zgliszczach. Co ważne, nowe ziemie zostały przyłączone do Indu, Cathayu i Nipponu. Ind zyskał ziemie dawnego państwa Timurydów, Cathay zyskał pokryty dżunglą, wielki półwysep na południu, zaś Nippon pozyskał archipelag wysp na oceanie zwany Ryukyu.

ZIEMIE ZACHODU

W Naggaroth doszło do kulminacyjnych bitew długiej i krwawej wojny domowej między Khainitami a Slaaneshytami. Wojska Slaaneshytów pod wodzą niejakiego Aegisa skumulowały swoją flotę w okolicach Złamanych Ziem, celem najechania na domniemane bazy Czarnych Arek i późniejszego uderzenia na Nippon celem pozyskania surowców i niewolników. Flota Slaaneshytów wpadła w zasadzkę floty Khainitów pod wodzą kapitana jednej z Arek, Lokhira Fellheart'a. Zwycięstwo było miażdżące, a cieśniny między wyspami Złamanych Ziem zostały zapchane wrakami statków i sługusów Chaosu.

Po tak zaskakującej klęsce, siły Chaosu postanowiły szybko uderzyć w samo serce Khainitów - w Naggarond. Trawiła je desperacja i chęć zanegowania wrogowi jego nowo pozyskanej inicjatywy. Atak przebiegł niemrawo i rozbił się o mury potężnego Naggarond. Obrońcy (głównie jeźdźcy czarnych smoków i Czarna Straż) pod wodzą Wiedźmiego Króla, Malekitha i Kapitana Czarnej Straży, Kourana, odparli atak z łatwością.

Slaaneshyci zbiegli w okolice zablokowanej przez nich twierdzy Ghrond. W pościg ruszyła armia z Har Ganeth składająca się głównie z Wiedźm i Katów, pod wodzą generała zasłużonego w podboju Ulthuanu - Moebiusa. Pod Ghrond, dzięki współpracy z czarownicami i garnizonem fortecy, armia Slaaneshytów została złapana w potrzask i zniszczona w wielkiej bitwie. Aegis zginął z ręki Moebiusa. Wojna domowa zakończyła się decydującym zwycięstwem Khainitów.

Tymczasem, Asurowie wykorzystali fakt, iż Ziemia Chłodu była sparaliżowana wojną. Zebrali siły z kolonii i tymczasowego państwa w Arabii. Przede wszystkim zebrali silną flotę. Zasponsorowali rebelie na Ulthuanie i w okolicach Arnheim. Wkrótce, władze okupantów (w tym wypadku Slaaneshytów) w Arnheim zostały obalone. Zastrzyk zasobów i sił zbrojnych z tej kolonii dołączył do armii Króla Feniksa, Finubara. Wkrótce, Wysokie Elfy uderzyły prosto na Lothern.

Atak był przeprowadzony w nocy, nagły i niespodziewany. Nieliczny garnizon i flota Mrocznych Elfów zostały szybko spacyfikowane przez atakujących z zewnątrz marynarzy i żołnierzy, oraz buntujących się wewnątrz cywilów. Wkrótce Ulthuan posłyszał o tym zwycięstwie i wszędzie poczęły wybuchać rebelie. Najpoważniejsze przeprowadzone były w prowincjach Saphery i Chrace, gdzie zbuntowali się magowie i górale. Wkrótce, nieliczne siły Mrocznych Elfów zmuszone były wycofać się aż do Nagarythe (chociaż i tam byli nękani przez Wojowników Cienia). Wojska Druchii skryły się w twierdzy Anlec i tam zostały oblężone przez siły Asurów. W tym czasie właśnie zakończyła się wojna domowa w Naggaroth. Malekith natychmiast wysłał naprędce zebraną odsiecz. Po drodze uwikłała się w morskie walki z flotą Arnheim, więc do Ulthuanu przybyła zbyt późno i była osłabiona. Wkrótce, Anlec upadło, a resztki Mrocznych Elfów zbiegły do Naggaroth. Większość została srodze ukarana za porażkę. Pod Anlec padł gubernator Ulthuanu z ramienia Mrocznych Elfów, niejaki lord Adon. Asurowie zabrali się do świętowania zwycięstwa i odbudowywania swych ziem.

ZIEMIE POŁUDNIA

W Arabii działo się nieciekawie. Zachodnie emiraty pod jurysdykcją Asurów trawił bunt. W końcu ludzie uzyskali przewagę i Asurowie zmuszeni byli postawić wszystko na jedną kartę - opuścili Arabię i zebrali swe siły na próbę odzyskania Ulthuanu z rąk Druchii - co im się udało.

Po opuszczeniu Arabii przez Asurów, Sułtanat szybko aneksował bezpańskie emiraty i położył kres niepokojom społecznym. Wkrótce jednak okazało się, że Arabia zbyt osłabiona była ostatnimi dziesięcioleciami bezowocnych wojen. Piraci znów pojawili się na morskich wodach, Sartosa została przez nich odzyskana. Na wschodzie zmuszeni byli pilnować granic przed bandami zielonoskórych, na południu zaś przed Malalitami (dopóki ci nie zostali pokonani).

Tymczasem na południu, Królestwo Niebieskie zostało zagrożone olbrzymią armią Malalitów. Część z nich po przekroczeniu górskich przełęczy oddzielających Arabię od Południowych Krain, uderzyła na północ - w granice Sułtanatu. Większość jednak skierowała się na Sundenburg, stolicę Królestwa, która była znacznie bliżej. W odpowiedzi Król Adrian von Zir zorganizował Krucjatę. Zebrawszy żołnierzy, najemników, ochotników, rycerstwo i innych, wyruszył w teren. Z siłami Malalitów starł się pod wzgórzami Zin Ahmad. Siły Malalitów były skomponowane głównie ze zniewolonych Jaszczuroludzi i Murzynów z plemion Południowców i Ebonów. Do walki poganiały ich demoniczne istoty Malala i Niepodzielnego Chaosu. W elitarnej rezerwie stały siły Łupieżców, Zwierzoludzi, Wojowników oraz Rycerzy Chaosu. Bandy mutantów, różnorakich bestii i dzikich zwierząt puszczono przodem by zasiać trwogę w szeregach Królewskich.

Na nic to się jednak nie zdało. Malalici zostali krwawo pobici pod Zin Ahmad. Zginął ich największy wódz - Wybraniec Malala, Shin-Tan.

STARY ŚWIAT

Przez kolejne dziesięciolecia, sytuacja zmieniła się w większości krajów Starego Świata. W Bretonii doszło do eskalacji rebelii arystokratów przeciwko owdowiałej (po śmierci Timura Subadara) królowej Cassandrze. Ona z garstką lojalistów i niewielką, acz nowoczesną armią zmuszona w końcu była opuścić miasto i prowincję Couronne. Zbiegła z Bretonii i otrzymała azyl w Marienburgu. Tym samym poparły ją takie organizacje jak Konkordat Magii, Księstwo Westlandu czy też ludzie Anona Gala i Arthura von Kriegera. Siły Bretonii zebrały się na granicach, stając naprzeciwko siłom Imperium. Niechybnie doszłoby do wojny, gdyby nie fakt, iż królowa została zamordowana w nocy przez nieznanego sprawcę, aczkolwiek podejrzewa się o to jej politycznych wrogów. Bez królowej, wojna straciła sens. Doszło do ugody między Imperium a Bretonią. Dawni lojaliści królowej wrócili do kraju lub dołączyli do Imperium na służbę. Wybrano również nowego króla, młodego Diuka ziem Couronne.

W Albionie doszło do wielkiego wiecu wszystkich plemion i ich władców (Earl'ów). Doszło do porozumienia przeciwko centralizacji władzy. Postanowiono nie odtwarzać Królestwa Albionu, przytaczając okropieństwa wojny domowej między możnymi rodami oraz zakusy pozostałych państw. Albion postanowił wrócić do polityki izolacjonistycznej.

W Królestwie Estalii panował pokój i dobrobyt, póki nie doszło do tragedii. Stolica została zaatakowana przez Czarną Arkę Lokhira Fellheart'a. Król Christian I Ronald zginął w boju, a miasto zostało spustoszone. Mroczne Elfy zagrabiły wszystkie kosztowności i zabrały mnóstwo ludzi do niewoli. Powód najazdu był prosty - Druchii musieli odbudować się ze zgliszczy wojny domowej. Estalia, pozbawiona króla i jakiegokolwiek jego następcy, nie doszła do porozumienia w sprawie wyboru nowego władcy. Królestwo zostało rozwiązane, a Estalia znów podzieliła się na księstwa i miasta państwa.

Podobnie stało się w Tilei, gdzie Republika przeżywała okres rozkwitu handlu, bogactwa i militarnej potęgi. Z łatwością odpierano zakusy Arabów, Estalijczyków, zielonoskórych i piratów z Sartosy. Do czasu, aż nieznany sprawca dokonał zamachu na Senat w Luccini. Wszyscy senatorzy i inni dygnitarze państwowi zostali zamordowani, a sam budynek zburzony materiałami wybuchowymi. Kraj został pogrążony w chaosie i szybko powrócił do swojej dawnej postaci - zbiorowiska miast-państw i walczących ze sobą diuków. Republika Tilei przestała istnieć, a o zamach na Senat podejrzewa się Skavenów, którzy skorzystali bardzo na wszechobecnej anarchii.

Cesarstwo Południa w Księstwach Granicznych powoli rozszerzało swe wpływy na Złe Ziemie, południe Imperium i okoliczne góry. Nawet rozwiązanie ich lenna, Emiratu Słońca w Złych Ziemiach, nie spowolniło rozwoju tego państwa. W końcu jednak doszło do katastrofy. Na Cesarstwo bowiem uderzyła potężna koalicja zielonoskórych pod wodzą Grabzoga Tępogłowego, potężnego Czarnego Orka. Armie Cesarstwa i zielonoskórych zdziesiątkowały się nawzajem, a stolica została spustoszona w ostatniej, największej bitwie. Cesarstwo upadło, kiedy Cesarz Alexios I Komnenos i Grabzog Tępogłowy pozabijali się nawzajem. Koniec Cesarstwa nie oznaczał jednak końca Księstw Granicznych, wręcz przeciwnie - ich renesans. Ludzie podzielili się na mniejsze, niezależne państewka i poczęli znów walczyć między sobą oraz z zielonoskórymi - którzy po utracie swego wodza pogrążyli się w utarczkach o władzę.

Kislev zaś wyrósł na potęgę. Wieczna Zima okazała się mieć pewne plusy. Zmrożone przełęcze górskie i wodne szlaki zablokowały Chaosytom możliwości najazdów. Kislevici szybko to wykorzystali, rozszerzając swe wpływy na północ. Odzyskali Ziemię Tarczową (dawny Kraj Trolli) z rąk Chaosytów, gromiąc ich srodze. Na Morzu Szponów, nowa, silna flota Kislevska zadała duże straty piratom z Norski i splądrowała ich przybrzeżne wioski. Twórcą potęgi morskiej i pieniężnej Kislevu był starzejący się już arystokrata znany jako Ivan Vladek. Objął on posadę Wielkiego Komodora Floty, Wielkiego Skarbnika Państwa oraz rządcy miasta Erengrad. Zreformował on marynarkę, system finansowy oraz wyniósł Erengrad na wyżyny rozwoju.

IMPERIUM

Po incydencie z królową Cassadrą, Księstwo Westlandu zdecydowało się na próbę walki z Wieczną Zimą i odtworzenia Imperium. Pierwszym krokiem, jak to z ludźmi, była wojna. Nadmiar wojsk kotłujących się w Marienburgu zdecydowano wysłać na południe i wschód. Wkrótce, Reikland został odzyskany bez walk, a Altdorf znów stał się stolicą Imperium. Na wschodzie, siły "krzyżowców" odzyskały Nordland i jego stolicę Salzenmund z rąk bliżej nieznanych Chaosytów. Później ci sami krzyżowcy ruszyli w Góry Środkowe. Obsadzili oni Mosiężną Fortecę i starli na proch ruiny Czarnej Twierdzy Chaosu. Potem, ruszyli na ziemie Ostermarku i Ostlandu, szybko zajmując Wolfenburg i gromiąc wespół z Kislevitami (pod wodzą Wielkiego Jenerała Mściwoja) silną armię wyznawców Slaanesha. Północna Krucjata została zakończona.

Rok później, krzyżowcy i dowódcy skupili się w Altdorfie na naradzie, co począć dalej. Nordland, Ostland, Ostermark, Góry Środkowe, Reikland i na nowo przyłączona do Imperium prowincja Westerlandu były już w rękach ludzi. Obrano zatem nowy kierunek krucjaty - centrum. Silna armia Morrytów uderzyła w rejon Talabeklandu, kierując się na Talabheim zajmowany przez armię Nurglistów. W wielkiej bitwie w Kraterze Talabheim, Arthur von Krieger i jego Rycerze Zakonu Ołowianej Pieczęci oraz inni Morryci zgnietli siły Pana Zgnilizny z dziwną łatwością. Wkrótce, Talabheim i Talabekland zostały przyłączone do Imperium.

Rekonkwista trwała dalej. Wojska krzyżowców uderzyły na Stirland, podczas gdy Morryci bili się o Talabheim. Po szybkim obsadzeniu Wurtbadu, doszło do niespodziewanych starć z... Zakonem Mechanistów. Jak się okazało, dzięki swej technologii, Mechaniści zachowali swą siłę i zniewolili lokalny lud. Resztki zakonu Hammerites zostały zniszczone lub wchłonięte. Mechanistami przewodził oszalały "Wielki Ojciec Zakonu", Karras. W serii ciężkich bitew, krzyżowcy zostali prawie zepchnięci do Reiklandu, gdyby nie odsiecz Morrytów. Mechaniści, wzięci w kleszcze, opuścili Stirland.

Dwa lata później, po kolejnej naradzie, zorganizowano dalsze krucjaty. W Sylvanii, z pomocą Kislevitów, pokonano lokalne "baronie" wampirów i nekromantów. Prowincja wpadła w ręce Imperium razem ze stolicą, Waldenhof. Zaraz potem zorganizowano Krucjatę Południową. Pierwsze uderzenia skierowano na Krainę Zgromadzenia i Wissenland, by wziąć w kleszcze południowe prowincje. Populacja niziołków z Krainy zgodziła się na aneksję bez rozlewu krwi, natomiast Nuln zostało oblężone. Garnizon złożony z wyznawców Tzeentcha bronił się przez trzy miesiące, wykorzystując wielkie zapasy dział i prochu, jednak w końcu został pokonany. Wkrótce, Wissenland wpadł w ręce Imperium.

Następny ruch to było okrążenie Averlandu i uderzenie ze wszystkich stron. Averheim padł szybko. Mechaniści zostali rozproszeni i metodycznie zgładzeni w morderczym pościgu. Karras zginął w oblężeniu jego fortecy, Drugiej Kuźni Dusz. Ostatnim zaś epizodem wojennym była bitwa na Przełęczy Czarnego Ognia, gdzie siły Imperium i Krasnoludów zgładziły dużą armię zielonoskórych, odłamu z inwazji na Cesarstwo Południa.

Rekonkwista została zakończona, a Imperium znów pojawiło się na mapach świata. Zbiegło się to ze stopniowym osłabianiem Wiecznej Zimy. Z powodu mocy Wiecznego Ognika, zima została ograniczona do jednego wieku. Z biegiem lat, temperatura wzrastała. Pojawiły się pozostałe pory roku. Imperium stopniowo odbudowywało się i rozwijało. Rekonstrukcja załamała się na kilka lat podczas wielkich roztopów, kiedy to ludność Starego Świata przetrzebiły okropne zarazy, jednak zaraz potem machina znów ruszyła.

Po ukończeniu Wiecznej Zimy, w odbudowanej Świątynii Ulryka w Middenheim znów zapłonął Ogień. Imperium się odrodziło.[/color:a38d5615ad]
Powrót do góry
Zobacz profil autora Wyślij prywatną wiadomość Wyślij email
Wyświetl posty z ostatnich:   
To forum jest zablokowane, nie możesz pisać dodawać ani zmieniać na nim czegokolwiek   Ten temat jest zablokowany bez możliwości zmiany postów lub pisania odpowiedzi    Forum www.forum.drachenfels.pl Strona Główna -> Vae Victis Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)
Idź do strony Poprzedni  1, 2, 3
Strona 3 z 3

 
Skocz do:  
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach


Powered by phpBB © 2001, 2002 phpBB Group